MazeaH

 

สืบเนื่องจากเด็กคนนึงโดดตึก

ข่าวสารที่ได้มาอย่างมั่วมึน แต่ละคน ละครั้ง พูดไม่ตรงกัน ข่าวลือนี่สามารถจริงๆ O[]O!!!!!

เผอิญว่าน้องเราเรียนที่เดียวภาคเดียวกับเด็กที่โดดตึกพอดี เกือบเจอตรงๆจะๆ ดีที่เขาโดดเร็วไปสิบก่านาที

เพื่อนน้องที่เจอตอนร่วงลงมานี่หลอนกันเลยที่เดียว

เลยได้ไปงานศพพบกับสัจธรรมที่ว่า

 

เกรดนั้นสำคัญไฉน?????

 

เป็นชั้นแกนโลกสังคมไทยที่ปลูกฝังให้ลูกหลานเรียนดี เรียนเก่ง(ความจริงก็ทุกสังคมแหละ)

เกรดนั้นใครว่าไม่สำคัญ มันสำคัญมากกกกกกสำหรับการเรียนต่อ (ถ้าคุณไม่เรียนต่อ ก็เรื่องของคุณ)

 

1 เกือบทุกคณะ จะกำหนดเกณเกรดขั้นต่ำเอาไว้ ไม่ถึงก็หมดสิทธิ์สมัคร

2 เป็นส่วนหนึ่งที่เป็นคะแนนตัดสินการเข้าคณะ 3.5 กับ 3.6 พอมาคิดคะแนนเอ็นท์ ก็ตัดสินว่าติดหรือพลาดได้นะเออ

3 รักษาสมดุลไม่ให้โดนไทล์ (ปีก่อนมีปีสามโดนไทล์ ไม่รุจะสงสาร หรือสมควรดี แต่ไทล์ปีสามขึ้นปีสี่ไทล์นี่ เศร้านะ)

4 ต่อโท ทุน ไปต่างปท. ทำงานบางที่ เกรดชี้ชะตาทั้งน้านนนนนนนน

 

ดังนั้นขอให้ทุกคนตั้งใจเรียน เพราะอดีตมันแก้ไม่ได้ ปัจจุบันเท่านั้นที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้

อัตหิอัตโนนาโถ เท่านั้น อย่ามัวแต่โทษตัวเอง คนอื่น หรืออิจฉาคนอื่น มิจฉาทิฐฐิคิดเท่าไหร่ก็ไม่เจริญ

 

แต่ก็ต้องทำให้พอดี ตึงเกินไปก็ล้า แล้วคนที่จะตายก็คือตัวเราเอง เหมือนคนที่กระโดดตึกคนนั้น

 

ความจริงแล้ว เราไม่ชอบการฆ่าตัวตายมาก ถึงมากที่สุด

มันคือการฆ่าพ่อแม่ และคนที่รักเรามากมายที่เดียว เรียกได้ว่าสังหารหมู่ทางใจ อาจทำให้บางคนตรอมใจตายตามได้

และปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไขมากกกว่าการโยนขึ้ให้คนอื่นอย่างการฆ่าตัวตาย

ตายนี่ คนที่อยู่รับภาระเละ ไหนจะเสียใจ ต้องมาแจ้งตาย ทำงานศพ ทำเอกสาร เคลียร์หนี้ โอ๊ยมากมาย

 

ข้อมูลที่เราได้คิดว่าน่าจะตรงพอสมควร

เด็กคนนั้น เป็นนักเรียนทุน พสวท. เกรดอลังการที่ 3.8 - 3.9

แต่สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม เกิดเกรดร่วงเหลือ 3.2 (เยอะก่าเราอีก)

ความผิดหวัง อย่างมากมารุมเร้า

สันดานมนุษย์้มักจะย้ำคิด ย้ำทำในความผิดพลาด

เพราะเป็นสัญชาติทะยานการเอาตัวรอดที่จะไม่ให้กลับไปทำผิดอีก หรือจนกว่าจะหาทางแก้ไขได้

บวกกับพี่น้องเรียนดีกันยกบ้าน

 

พ่อแม่ตั้งความคาดหวังไว้สูงมากเกิน พร้อมกับทัศนะคติของคนไทยที่เห็นคณะที่เรียนต่ำต้อย

(ความจริง มันยากจนไม่มีใครเรียนต่างหาก แถมบ้านเราก็ไม่สนับสนุน แล้วใครจะมาเรียน)

ไม่ใช่คณะ โก้ หรู หรือมีดีในสายตาคนอื่นอย่าง หมอบลาๆๆๆๆๆๆๆ

 

มีเพื่อนน้อย (เพื่อนทั้งชั้นเพิ่งกลับมาจากทริปภาค มีเจ้นั่นคนเดียวที่ไม่ได้ไป)

 

คิดว่าคงโดนกดดันมานานแรมปี

จึงตัดสินใจตัดช่องน้อยแต่พอดีตัวมากกกกกก

คงมีอะไรกระทบความรู้สึกมากๆ จนคิดแล้วทำเลย (เพราะถ้าลังเลจะเกินความกลัว มนุษย์มีโปรแกรมป้องกันการฆ่าตัวเองในสมองจริงๆนะ )

 

จากลักษณะที่ร่วงลงมาและสถานที่เกิดเหตุ คิดว่าจะวิ่งแล้วกระโดดลงมา (กลัวความเร่งไม่พอ)

 

แต่พอไปงานศพกลับสงสารจับใจ

เพราะคนที่ควรจะเสียใจกลับไม่มีน้ำตาสักหยด สีหน้าปกติเหมือนไม่ใช่ลูกตน

ทั้งๆที่เพิ่งจะเสียเมื่อวาน แถมยังสามารถให้สัมภาษณ์นักข่าวได้อีก ={}=

 

ความรู้สึกที่ได้ มันไม่ได้บ่งบอกถึงความเข้มแข็ง อดทนอดกลั้นไม่ให้เสียใจ

 

ไม่รุสิ ตอนเราโดนรถชน พ่อแม่นี่น้ำตาเป็นสายเลือด ( ขนาดตูรู้สึกตัวแล้วนะ ลุกมาปลอบแม่ )

แถมยังร้องไห้จนเราออกจากไอซียู

 

เหมือนวานก็ดูตีสิบ คนที่รักลูก ไม่มีใครไม่ร้องไห้หรอก

แค่ลูกไม่มีพ่อ ก็รู้สึกแย่ ร้องไห้ เพราะสงสารลูก ไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น ก็พยายามขวนขวายหาให้ลูก

 

มันให้ความคิดว่า คนสมัยนี้ ไม่มีความอดทน ไม่รู้จักแก้ปัญหา

ส่วนใหญ่คนที่ฆ่าตัวตาย มักเป็นคนมีการศึกษาดี ถูกเลี้ยงดูดี ได้รับการเอาใจใส่ สังคมที่ดี

ยังไม่เคยเจอ เด็กวงเวียนชีวิตคนไหนฆ่าตัวตายเลย

ทั้งๆที่ โคตรรรรรรรร ลำบาก พิการ โดนข่มขืน ไม่มีกิน โดนดูถูกรังแก ดูแลปู่ย่า ตายายพิการ 

ทั่งๆที่ จะฆ่าตัวตายหนีปัญหาก็ได้ เพราะมันก็หนักหนาจริงๆ 

 

ดังนั้น คุณผู้ปกครอง วันนี้คุณดูแลลูกหลานหรือยัง คุยกับเขา เปิดใจหากันบ้าง

เพราะชีวิตเป็นของใครของมัน ให้โอกาสลูกหลานเดินเอง โดยเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด

และช่วยเหลือ แนะนำ ตามสมควร

หวังให้สังคมเด็กไทยดีขึ้น

 

 ..........................................

 

อร๊ากกกกกก โหมดนักการเมือง

เมื่อไหร่จะเลิกด่ากันแล้วมาช่วยกันพัฒนาซะที 

ปัญหามีเยอะแยะ หาเรื่องขัดผลประโยชน์อยู่ได้

กินกันจนท้องจะแตกแล้วไม่พอหรือไง

 

................................................

ผลพวงจากมรสุมม๊อบ เดินผ่านทุกวันคงซึมซับ อร๊ากกกกก อยากได้อุเค้ ไม่ใช้ม๊ิอบ 

 

edit @ 11 Jun 2008 22:38:22 by เมศ งับ งับ